Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie

Biuletyn Informacji Publicznej
Czcionka domyślna Czcionka średnia Czcionka duża Zmień kontrast
Wyszukiwarka treści


Pytania i odpowiedzi


Sprawy karne

System Dozoru Elektronicznego
Co to jest system dozoru elektronicznego?

Dozór elektroniczny pozwala osobie skazanej na odbycie kary w warunkach wolnościowych, w miejscu jej zamieszkania, przy zastosowaniu systemów elektronicznych ograniczających jej swobodę poruszania się i zmiany miejsca pobytu. Polega to na założeniu na nogę (czasami na rękę) skazanego, niekrępującego nadajnika radiowego (podobnego do dużego zegarka) oraz montażu w miejscu zamieszkania urządzenia monitorującego. Osoba objęta dozorem w godzinach określonych przez sąd powinna znajdować się w miejscu zamieszkania, a o każdym naruszeniu zasad (harmonogramu) powiadamiany jest natychmiast sędzia i kurator zawodowy. Podkreślenia wymaga fakt, że system dozoru elektronicznego pozwala, mimo pewnych ograniczeń, na prowadzenie w miarę normalnego życie osobistego, w szczególności na utrzymywanie więzi z rodziną, naukę i świadczenie pracy.


Kto może skorzystać z systemu dozoru elektronicznego?
Sąd może udzielić zezwolenia na odbycie kary w tym systemie osobom skazanym na karę pozbawienia wolności (w tym również osobom, wobec których orzeczono karę zastępczą za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe) nieprzekraczającą jednego roku, posiadającym miejsce stałego pobytu (nie musi to być miejsce zameldowania) oraz zgodę osób pełnoletnich wspólnie z nimi zamieszkujących. Należy pamiętać, że warunek jednego roku dotyczy również sumy dwóch lub więcej niepodlegających łączeniu kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno.


Kto nie może zostać objęty systemem dozoru elektronicznego?
Zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie udziela się skazanemu w warunkach określonych w art. 64 § 2 Kodeksu karnego (recydywa wielokrotna). Systemem tym nie mogą być również objęte osoby, wobec których orzeczono karę aresztu lub zastępczą karę aresztu za wykroczenie, zastępczą karę pozbawienie wolności za wykroczenie skarbowe, karę porządkową lub środek przymusu skutkujący pozbawienie wolności oraz osoby skazane na karę aresztu wojskowego.


Jaki organ udziela zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego?
Orzekanie, (czyli wydanie postanowienia) w przedmiocie udzielenia zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego należy do właściwości sądu penitencjarnego, w którego okręgu skazany przebywa. W przypadku pozytywnie rozpatrzonego wniosku, w sprawach związanych z wykonaniem postanowienia, właściwy jest sąd penitencjarny w okręgu, którego kara jest lub będzie wykonywana.


Kto może wystąpić z wnioskiem do sądu penitencjarnego?
Z wnioskiem o udzielenie skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego może wystąpić do sądu penitencjarnego:
- skazany,
- jego obrońca,
- prokurator,
- sądowy kurator zawodowy,
- dyrektor zakładu karnego (gdy skazany przebywa w zakładzie karnym).


Środki odwoławcze
Na postanowienie sądu, odmawiające udzielenia zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego, przysługuje zażalenie do sądu odwoławczego. Ponowny wniosek skazanego lub jego obrońcy może być złożony po upływie 3 miesięcy.


Wymagane dokumenty
Wniosek o udzielenie zezwolenia na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego wraz z uzasadnieniem składa się na piśmie. Do wniosku dołącza się zgodę osoby lub osób pełnoletnich wspólnie zamieszkujących ze skazanym w miejscu, gdzie będzie wykonywany dozór elektroniczny. Cofnięcie zgody po wydaniu orzeczenia jest nieskuteczne,
(wzór wniosku i zgody osób wspólnie zamieszkujących znajduje sie na stronie www.dozorelektroniczny.gov.pl).

Podstawa prawna
Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 142, poz. 960 ze zm.).

Co oznacza pojęcie oskarżyciela posiłkowego?
Każdy pokrzywdzony przestępstwem lub wykroczeniem może uzyskać prawa strony procesu (składać wnioski dowodowe, zadawać pytania świadkom, odwołać się od wyroku) poprzez złożenie oświadczenia o działaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego.
W sprawach karnych takie oświadczenie można złożyć do momentu otwarcia przewodu sądowego - czyli do chwili rozpoczęcia odczytania aktu oskarżenia. W przypadku sprawy dot. wykroczenia należy takie oświadczenie złożyć w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia z Policji o przesłaniu wniosku o ukaranie do Wydziału Karnego.

Co zrobić, jeśli nie zgadzam się z orzeczeniem Sądu?
Po ogłoszeniu orzeczenia na sali rozpraw Sąd słownie poucza strony o możliwości zaskarżenia orzeczenia. Do każdego orzeczenia sądowego przesłanego listem poleconym dołącza się właściwe pouczenie zgodnie, z którym należy postępować.

Czy można składać wnioski o skrócenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych?
Tak. Tylko w przypadkach, gdy orzeczenie zakazu było zależne od woli Sądu. Nie jest to, zatem możliwe w przypadku skazania za wykroczenie z art. 87§ 1 kw lub przestępstwo z art. 178a§1 kk - czyli kierowanie pojazdami po użyciu alkoholu i w stanie nietrzeźwości.

Czy i kiedy można zapoznać się z aktami sprawy?
W każdym stadium postępowania stronom przysługuje prawo wglądu do akt sprawy. Można zwrócić się o odpłatne wydanie kserokopii dokumentów lub o wydanie ich uwierzytelnionych odpisów.

Komu przysługuje prawo wglądu do akt?
Wszystkie strony postępowania tj. oskarżony/obwiniony, obrońca oskarżonego /obwinionego, oskarżyciele posiłkowi, pełnomocnicy oskarżycieli posiłkowych mają prawo zapoznać się z aktami sprawy po uprzednim okazaniu dokumentu tożsamości bądź legitymacji służbowej.

Czy należy stawić się na każde wezwanie Sądu?
Każda osoba wezwana przez Sąd ma obowiązek stawić się we wskazanym czasie i miejscu. Niedopełnienie tego obowiązku może skutkować m.in. nałożeniem kary grzywny, przymusowym doprowadzeniem przez Policję, zatrzymaniem nawet do 48 godz.
W przypadku braku możliwości stawienia się w Sądzie swoją nieobecność należy usprawiedliwić. Nie ma potrzeby stawiania się w Sądzie, jeśli otrzymamy zawiadomienie o terminie posiedzenia.

W jaki sposób należy prawidłowo usprawiedliwić nieobecność na rozprawie?
W przypadku niemożności stawiennictwa na rozprawę należy złożyć przed terminem rozprawy pisemne usprawiedliwienie nieobecności, z podaniem przyczyny niestawiennictwa. W wyjątkowych wypadkach, jeśli nie ma możliwości pisemnego usprawiedliwienia, należy przed terminem rozprawy telefonicznie powiadomić sekretariat Wydziału Karnego o przyczynach niestawiennictwa. Z rozmowy telefonicznej pracownik sekretariatu sporządza notatkę urzędową, którą dołącza się do akt. Jeśli niestawiennictwo spowodowane jest chorobą, każda ze stron zobowiązana jest również do pisemnego usprawiedliwienia i dołączenia zaświadczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego lekarza sądowego. Lista lekarzy sądowych dostępna jest w sekretariacie Wydziału/BOI/stronie internetowej Sądu. W przypadku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa Sąd może ukarać świadka karą grzywny.

Co należy zrobić, aby uchylono karę porządkową nałożoną na świadka za nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie?
W tym celu należy złożyć pisemne usprawiedliwienie wraz z prośbą o uchylenie kary w terminie 7 dni od daty otrzymania pisemnego zawiadomienia o jej nałożeniu.

Czy złożenie wniosku o odroczenie wykonania kary gwarantuje brak doprowadzenia do więzienia przez policje?
Nie - złożenie wniosku o odroczenie wykonania kary nie wstrzymuje jej wykonania - możliwe jest, że Sąd pomimo takiego wniosku zleci doprowadzenie skazanego do zakładu karnego.


Widzenie z tymczasowo aresztowanym.
Zgodnie z art. 217 § 1 k.k.w. na widzenie z osobą tymczasowo aresztowaną wymagana jest zgoda:
- Prokuratora prowadzącego śledztwo lub nadzorującego dochodzenie przeciwko
 osobie tymczasowo aresztowanej – do momentu skierowania do Sądu aktu oskarżenia
- Sędziego  - po wniesieniu do Sądu aktu oskarżenia.
Prokurator lub Sędzia  wyrażając zgodę na widzenie, wydaje zarządzenie, które nie
wymaga uzasadnienia i nie podlega zaskarżeniu. Natomiast na zarządzenie o odmowie
wyrażenia zgody na widzenie z osobą najbliższą, zgodnie z art. 217 § 1c k.k.w.,
zarówno aresztowanemu jak i tej osobie przysługuje zażalenie.
Jeżeli zarządzenie o odmowie zgody na widzenie wydał Prokurator, wówczas zażalenie przysługuje do Prokuratora nadrzędnego. Jeśli zgody na widzenie odmówił Sędzia wówczas zażalenie należy wnieść do Sądu, do którego dyspozycji pozostaje tymczasowo aresztowany. Odmowa wyrażenia zgody na widzenie aresztowanego z osobą dla niego najbliższą może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w art. 217 § 1b k.k.w. tzn. wtedy, gdy: zachodzi uzasadniona obawa, że widzenie zostanie wykorzystane w celu bezprawnego utrudnienia postępowania karnego lub zachodzi uzasadniona obawa, że widzenie zostanie wykorzystane do popełnienia przestępstwa, w szczególności tymczasowo aresztowany będzie namawiał odwiedzającego  do popełnienia przestępstwa.
Osobie tymczasowo aresztowanej przysługuje prawo, do co najmniej jednego widzenia w miesiącu z osobą należącą do kręgu osób najbliższych.
Zgodnie z § 23 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania z 25 sierpnia 2003 r., (Dz. U. Nr 152, poz. 1494) widzenie trwa 60 minut. W uzasadnionych przypadkach Dyrektor Aresztu Śledczego może indywidualnie zezwolić na przedłużenie czasu widzenia lub udzielenie tymczasowo aresztowanemu więcej niż jednego widzenia w tym samym dniu. W widzeniu mogą uczestniczyć nie więcej niż dwie osoby pełnoletnie.
W myśl art. 217 § 2 k.k.w widzenia odbywają się pod nadzorem funkcjonariusza Służby Więziennej w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt tymczasowo aresztowanego z osobą odwiedzającą. Od tej zasady prawo wykonawcze przewiduje wyjątki. Organ, do którego dyspozycji pozostaje aresztowany (Sędzia albo Prokurator) może wydać zezwolenie na widzenie umożliwiające bezpośredni kontakt tymczasowego z osobą odwiedzającą. Wtedy osadzony może spożywać artykuły żywnościowe i napoje zakupione na terenie aresztu śledczego przez osoby odwiedzające.

Obrońca z urzędu w sprawach karnych.
Oskarżony, który nie ma obrońcy z wyboru, może żądać, aby mu wyznaczono obrońcę z urzędu, jeżeli w sposób należyty wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny. Okoliczność pozostawania w trudnej sytuacji materialnej należy wykazać odpowiednimi dokumentami.
W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli:
- jest nieletni,
- jest głuchy, niemy lub niewidomy,
- zachodzi uzasadniona wątpliwość, co do jego poczytalności
- gdy sąd uzna to za niezbędne ze względu na okoliczności utrudniające obronę.
- gdy w postępowaniu przed sądem okręgowym, jako sądem pierwszej instancji, oskarżonemu zarzucono zbrodnię lub gdy jest on pozbawiony wolności.

 

 

Sprawy cywilne

Ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawach cywilnych.

Pomoc prawną z urzędu  w sprawach cywilnych reguluje ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2014, poz. 101 ze zm.) w artykułach od 117 do 124.
Strona zwolniona przez Sąd od kosztów sądowych w całości lub części, może domagać się ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Również osoba fizyczna niezwolniona przez Sąd od kosztów sądowych, może się domagać ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, jeżeli złoży oświadczenie, z którego wynika, że nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego strona zgłasza wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych lub osobno, na piśmie lub ustnie do protokołu, w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. Osoba fizyczna, która nie ma miejsca zamieszkania w siedzibie tego sądu, może złożyć wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w sądzie rejonowym właściwym ze względu na miejsce swego zamieszkania, który niezwłocznie przesyła ten wniosek sądowi właściwemu. Sąd uwzględni taki wniosek, jeżeli udział adwokata lub radcy prawnego w sprawie uzna za potrzebny.
Do wniosku o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego należy dołączyć oświadczenie obejmujące szczegółowe dane o swoim stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania, które w miarę możliwości powinny być potwierdzone odpowiednimi dokumentami (np. odcinkiem renty, zaświadczeniem o zarobkach, wypełnionym drukiem PIT itp). Jeżeli wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego składany jest łącznie z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, osoba fizyczna dołącza tylko jedno oświadczenie. Oświadczenie sporządza się według ustalonego wzoru (formularza).
W formularzu oświadczenia powinny być wypełnione wszystkie rubryki, a w przypadku, gdy wnioskodawcy nie dotyczy treść danego pola, należy nanieść stosowną wzmiankę lub przekreślić rubrykę. Wniosek jak i formularz urzędowy muszą być własnoręcznie podpisane przez wnioskodawcę. Złożenie wniosku jest wolne od opłaty sądowej.
W razie oddalenia wniosku o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego strona nie może ponownie domagać się ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, powołując się na te same okoliczności, które stanowiły uzasadnienie oddalonego wniosku. Ponowny wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, oparty na tych samych okolicznościach, podlega odrzuceniu.
O wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej lub rady okręgowej izby radców prawnych, wydając stosowne postanowienie. Rada adwokacka lub rada okręgowej izby radców prawnych, wyznacza adwokata lub radcę prawnego niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie dwóch tygodni, zawiadamiając o tym sąd. W zawiadomieniu właściwa okręgowa rada adwokacka lub rada okręgowej izby radców prawnych wskazuje imię i nazwisko wyznaczonego adwokata lub radcy prawnego oraz jego adres do doręczeń.
Ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przez sąd jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa procesowego.
Sąd może zarządzić stosowne dochodzenie, jeżeli na podstawie okoliczności sprawy lub oświadczeń strony przeciwnej powziął wątpliwości, co do rzeczywistego stanu majątkowego strony domagającej się ustanowienia lub zastępowanej przez ustanowionego adwokata lub radcę prawnego.

Do jakiego sądu należy złożyć wniosek o stwierdzenie nabycia spadku?
Sądem właściwym do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nabycia spadku jest Sąd Rejonowy Wydział Cywilny ostatniego miejsca zamieszkania osoby zmarłej (decyduje wpis w akcie zgonu).

Czy istnieje obowiązek przeprowadzenia sprawy spadkowej i jaki jest termin na złożenie stosownego wniosku?
Nie ma takiego obowiązku, ze strony Sądu nie ma żadnych ograniczonych ram czasowych. Sprawę taką wnoszą osoby zależnie od indywidualnych potrzeb oraz wymogów innych urzędów czy instytucji.

Zmarła osoba pozostawiła testament notarialny, w którym do całości spadku powołała jedną osobę. Czy należy przeprowadzić sprawę o stwierdzenie nabycia spadku po niej?
Tak, należy złożyć wniosek do Sądu Rejonowego Wydziału Cywilnego o stwierdzenie nabycia spadku. We wniosku powinni być wskazani wszyscy spadkobiercy ustawowi (imiona, nazwiska, aktualne adresy zamieszkania), którzy dziedziczyliby, gdyby testamentu nie było.

Czy w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku należy wymieniać, jaki majątek pozostawiła osoba zmarła?
Nie, w takiej sprawie Sąd określa tylko i wyłącznie, kto dziedziczy po osobie zmarłej i w jakich częściach - tak jak wynika to z kodeksu cywilnego, poza nielicznymi wyjątkami nie bada się, co wchodzi w skład spadku. Należy wskazać wszystkich spadkobierców ustawowych - ich imiona, nazwiska, aktualne adresy zamieszkania. Składem masy spadkowej Sąd zajmuje się w postępowaniu o dział spadku. Wniosek taki może być złożony po uprawomocnieniu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, zwłaszcza w razie braku możliwości porozumienia się spadkobierców odnośnie sposobu działu spadku.

Czy w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku można zrzec się swego udziału na innego spadkobiercę?
Nie ma takiej możliwości. Czynności o zbliżonym skutku można dokonać w ramach działu spadku, gdzie spadkobiercy mogą zgodnie wyrazić swą wolę w zakresie sposobu dokonania działu spadku.

Czy sprawę o dział spadku można przeprowadzić wyłącznie przed Sądem?
Spadkobiercy mają swobodę w wyborze trybu działu spadku. Może on nastąpić na mocy umowy miedzy wszystkimi spadkobiercami (zawartej w formie aktu notarialnego, jeżeli do spadku należy nieruchomość), bądź na mocy orzeczenia Sądu. Sądem właściwym do rozpoznania takiego wniosku jest Sąd Rejonowy, ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy. Jednak na żądanie uczestnika postępowania, zgłoszone nie później niż na pierwszej rozprawie, właściwy Sąd może przekazać sprawę innemu Sądowi Rejonowemu, w którego okręgu znajduje się spadek lub jego znaczna część albo mieszkają wszyscy współspadkobiercy.

Czy można wnieść sprawę o podział majątku wspólnego w trakcie trwania małżeństwa?
Wniosek o podział majątku można wnieść po ustaniu wspólności ustawowej (po uprawomocnieniu się wyroku rozwodowego lub separacji albo ustanowieniu rozdzielności majątkowej).

Czy jest dostępny formularz urzędowy wniosku o podział majątku wspólnego?
Nie ma formularza urzędowego, wniosek o podział majątku wspólnego należy sporządzić własnoręcznie w dwóch egzemplarzach, należy podać imię i nazwisko wraz z adresem zamieszkania i numerem PESEL wnioskodawcy, oraz dane uczestnika. Należy wymienić wszystkie składniki majątku wspólnego małżonków wraz z określeniem ich wartości. Do niniejszego wniosku należy dołączyć odpis wyroku rozwodowego, o separacji, o ustanowieniu rozdzielności majątkowej z klauzulą prawomocności albo odpis (wypis) aktu notarialnego dotyczącego małżeńskiej umowy majątkowej oraz dokumenty na poparcie dowodów powołanych we wniosku.

Kto może być pełnomocnikiem do prowadzenia spraw cywilnych?
Pełnomocnikiem ustanowionym na podstawie pisemnego pełnomocnictwa do prowadzenia spraw cywilnych (wniesienie sprawy, występowania na rozprawach, składania pism, formułowania wniosków dowodowych itp.) może być tylko najbliższa rodzina: rodzice, rodzeństwo, małżonek, zstępni strony (dzieci, wnuki, itd.) lub fachowy pełnomocnik - radca prawny lub adwokat a także współuczestnik postępowania. Osoby obce oraz o dalszym stopniu pokrewieństwa mogą być jedynie pełnomocnikami do odbioru korespondencji.

W jaki sposób należy uiszczać opłaty sądowe?
Opłaty sądowe uiszcza się bądź w znakach opłaty sądowej (do kwoty 1.500,- zł) naklejonymi na piśmie skierowanym do Sądu (nie wolno ich przekreślać, ani po nich pisać), w kasie sądu, bądź na konto dochodów sądu ze wskazaniem, jakiej sprawy opłata dotyczy (przez podanie sygnatury sprawy, nazwisk stron).

 

 

Sprawy rodzinne

Jaki jest najniższy wiek do zawarcia małżeństwa?

Małżeństwo może zawrzeć osoba, która ukończyła 18 lat. Sąd opiekuńczy z ważnych powodów może zezwolić na zawarcie małżeństwa kobiecie, która ukończyła 16 lat a z okoliczności wynika, że zawarcie tego małżeństwa będzie zgodne z dobrem założonej rodziny (np. ciąża kobiety).

Kiedy można wnosić o ustalenie rozdzielności majątkowej podczas trwania małżeństwa?
Z ważnych powodów (np. małżonkowie nie mieszkają z sobą, albo mieszkają z sobą a prowadzą oddzielne gospodarstwo, jeden z małżonków nie przyczynia się do utrzymania domu i zaciąga długi na swoje potrzeby) każdy z małżonków podczas trwania małżeństwa może żądać ustanowienia przez sąd rozdzielności majątkowej.

Do jakiego wieku dzieci mogą żądać alimentów od rodziców?
Górny wiek, do którego dzieci mogą żądać alimentów od rodziców nie jest określony – zgodnie z obowiązującymi przepisami rodzice są zobowiązani do łożenia na dzieci do momentu, w którym będą się mogły samodzielnie utrzymać (można przyjąć, że jest to okres po zakończeniu szkoły średniej lub wyższej) - jednak to zawsze sąd indywidualnie decyduje o przyznaniu alimentów.

Jakie czynność należy podjąć, aby uzyskać alimenty?
Jeżeli osoba zobowiązana do utrzymania drugiej osoby, nie chce wykonać tego obowiązku dobrowolnie, należy wnieść sprawę do Sądu Rejonowego właściwego według miejsca zamieszkania uprawnionego lub obowiązanego. Sprawę wnosi się poprzez złożenie pozwu, w którym należy podać następujące dane oraz dołączyć dokumenty:
- imię, nazwisko i dokładny adres powoda oraz jego numer PESEL, czyli osoby
  domagającej się alimentów;
- imię, nazwisko i dokładny adres pozwanego, czyli osoby, od której domagamy się
   alimentów;
- odpis skrócony aktu urodzenia w przypadku żądania alimentów na dziecko;
- zaświadczenie o zarobkach/dochodach;
- wysokość żądanej kwoty wraz z uzasadnieniem, tzn. wskazać potrzeby powoda oraz
   możliwości zarobkowe i majątkowe pozwanego;
Jeżeli powodem jest małoletnie dziecko, przed sądem reprezentuje je przedstawiciel ustawowy (ten z rodziców, który opiekuje się dzieckiem).
Jeżeli alimentów żąda dziecko, które nie pochodzi z małżeństwa należy dołączyć odpis zupełny aktu urodzenia, a jeżeli małżonek lub były małżonek – odpowiednio odpis aktu małżeństwa lub orzeczenia rozwodu.

Zaprzeczenie ojcostwa
Mąż matki wytacza powództwo przeciwko dziecku i matce, a jeżeli matka nie żyje  - przeciwko dziecku, w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o urodzeniu dziecka przez żonę, nie później jednak niż do osiągnięcia przez dziecko pełnoletności.
Matka wytacza powództwo przeciwko mężowi i dziecku, a jeżeli mąż nie żyje – przeciwko dziecku, w ciągu 6 miesięcy od urodzenia dziecka.
Dziecko po dojściu do pełnoletności wytacza powództwo przeciwko mężowi swojej matki i matce, a jeżeli matka nie żyje przeciwko jej mężowi, nie później jednak niż w ciągu 3 lat od osiągnięcia pełnoletności.
Prokurator, jeżeli wymaga tego dobro dziecka lub ochrona interesu społecznego.
UWAGA
Niedopuszczalne jest zaprzeczenie ojcostwa po śmierci dziecka. Zaprzeczenie ojcostwa nie jest dopuszczalne, jeżeli dziecko zostało  poczęte w następstwie zabiegu medycznego, na który mąż matki wyraził zgodę.
Opłata stała od pozwu wynosi 200 zł.


Ustalenie ojcostwa
Jeżeli nie zachodzi domniemanie, że ojcem dziecka jest mąż jego matki, albo gdy domniemanie takie zostało obalone, ustalenia ojcostwa może w drodze powództwa domagać się:

Dziecko – wytaczając powództwo przeciwko domniemanemu ojcu, a gdy ten nie żyje – przeciwko kuratorowi ustanowionemu przez sąd opiekuńczy.
Domniemany ojciec – wytaczając powództwo przeciwko dziecku i matce, a gdy matka nie żyje – przeciwko dziecku.
Matka wytacza powództwo przeciwko domniemanemu ojcu.
Prokurator, jeżeli wymaga tego dobro dziecka lub ochrona interesu społecznego.
UWAGA
Powództwo o ustalenie ojcostwa można wytoczyć w każdym czasie. Strona występująca z pozwem jest zwolniona od kosztów sądowych z mocy ustawy.
Matka i domniemany ojciec nie mogą wystąpić z powództwem po śmierci dziecka lub po osiągnięciu przez nie pełnoletności.
W razie śmierci dziecka, które było powodem w sprawie o ustalenie ojcostwa, ustalenia mogą dochodzić jego zstępni.

 

 

Inne

Czy w sekretariacie sądowym można uzyskać poradę prawną?
Pracownicy sekretariatu nie są uprawnieni do udzielania porad prawnych. W tym celu należy udać się do Kancelarii Prawnej.

W jaki sposób można zmienić imię i nazwisko?
Problem ten reguluje ustawa z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 220, poz. 1414 ze zm.). Wniosek o zmianę nazwiska lub imienia podlega uwzględnieniu, jeżeli jest uzasadniony ważnymi względami. Ważne względy zachodzą w szczególności, gdy wnioskodawca nosi nazwisko lub imię ośmieszające, albo nielicujące z godnością człowieka, gdy pragnie zmienić swoje nazwisko lub imię na imię lub nazwisko, którego używa, lub na imię lub nazwisko, które zostało bezprawnie zmienione, a także na imię lub nazwisko noszone zgodnie z przepisami prawa państwa, którego obywatelstwo również się posiada. Wyliczenie przesłanek warunkujących zmianę imienia lub nazwiska poprzedza zwrot „w szczególności”, a więc ma ono charakter przykładowy, a nie wyczerpujący. Wobec tego mogą to być też inne ważne przesłanki, które przemawiają za zmianą imienia bądź nazwiska. W sprawie wniosku o zmianę imienia lub nazwiska rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej kierownik urzędu stanu cywilnego właściwy ze względu na miejsce stałego pobytu wnioskodawcy, a w przypadku braku takiego miejsca - kierownik urzędu stanu cywilnego właściwy ze względu na ostatnie miejsce pobytu stałego wnioskodawcy.

 

 

 


Dokument wpisał: Arkadiusz Opoka
Dokument wytworzył: Iwona Winiarczyk
Data wytworzenia informacji: 2014-06-09
Data udostępnienia informacji: 2014-06-09